دیگه تابستون با همه ی گرما و تنبلی و خوش گذرونی تموم میشه , پاییز فصل رنگارنگ و مدرسه می یاد .اگه نمیدونید پاییز چیه باید برای توضیح اضافه بگم فصل شمردن جوجه! حتما" می پرسید چرا جوجه ؟؟؟ در قلمرو حکومتی که گوسفند ها هستند چرا باید جوجه برای شمردن انتخاب بشه؟!

خدایش حسودی نمی کنم ولی خودتون قضاوت کنید. خوشگل تر نیستیم ,که هستیم ! مفیدتر نیستیم , که هستیم! چشم و ابرو که نگو!!! حنجره طلایی و نقره ای!!!از هر انگشتمون هزار تا هنر نمیریزه , که می ریزه!!!

 *از نظر دیدگاه  مذهبی که نسل ما به گوسفندی که از آسمون اومده بر می گرده ! از نظر تاریخی هم که هر کی ندونه  , شماها میدونید که در تمام دوره های حکومتی چه سلطنتی , چه دموکراسی از هر کسی نزدیک تر به سران حکومتی بودیم و با تنوع و عرضه شکل های مختلف همیشه برای خدمت گذاری در رکاب بودیم.

بعد از سالها تلاش و مجاهدت برای کشف علت و به کار گیری مبارزات گسترده , انقلاب فرهنگی , گفتگوی تمدن ها, آزادی قلم و اندیشه و حتی جنگ هم در این راه فروگذار نکردیم ولی دست عوامل بیگانه و پارتی بازی های تابلو در این راه ما را از رسیدن به موفقیت کامل محروم کرد.. باشد که شما فرزندان عزیزم این راه را ادامه دهید و روح من را شاد کنید. آمین.

این وصیت پدر عزیزمون بود , به احترامش 1 دقیقه سکوت می کنیم.( آقا اسپیکرت خاموش کن . هی خانوم یواش یواش . buzz نزن.) 

برای اینکه به وصیت بابا بزی عمل کنم ,1 سال زودتر رفتم مدرسه. تو فکر کن! چه فداکاری. همین عمل من باعث شد شنگول فهمیده طویله بشم.گاهی بچه ها منو اغفال می کردن و بعضی ها هم شایعه می کردند ولی وصف شجاعت من همه جا پیچیده بود.اگه باور ندارید خاطره اولین روز مدرسه براتون تعریف میکنم.

با هزار امید و آرزو و هزار راه نرفته با مامان بزی و منگول که اون موقع پیش دبستانی بود, رفتم مدرسه.خانم معلم ما همون معلم مدرسه موشها بود که به اینجا منتقل شده بود.آخه وقتی من کوچولو بودم خیلی مدرسه موشها رو دوس داشتم .فکر کنم با این کار می خواستن منو پایبند کنند و از فرار مغز ها جلو گیری کنند .

روز اول واکسیناسیون بود ,به خاطر آنفولانزای مرغی ( هر چی میکشیم از دست این قدقد هاست) همه باید واکسینه میشدند.

ذنبه گفت:"خودمو به مريضي مي زنم تا بفرستندم خانه"

پاریکال گفت:"من مي رم زير ميز قايم مي شم"

بوشویگ گفت:"دستشوئي بهترين جا براي قائم شدن است."

من چون در كما بودم نتوانستم چيزي بگويم فقط به فكر وصيت نامه افتادم وتوانستم به بچه ها بگويم :"وصيت"ديدم بقيه شعر روي سنگ قبرشان هم پيدا كرده اند ! فكر كردم در وصيت نامه حتما" بايد بنويسم "كتابها را به كتابخانه گوسفندهاي پشمالو ندهند.اتاقم رابه هيچ گوسفندي حتي منگول ندهد حتي ان را انباري هم نكنيد و همان طور دست نخورده بگذاريد ، لطفا" عروسكهايم را به كساني كه نيازمند هستند ندهيد آنها را در اتاقم بچسبانيد بعد يادم افتاد كثيف مي شوند وبهتر است به كسي بدهند .اما دختر خاله  دختر عمه دختر داي ندهندپس بدهند به ..."

ناظم وارد شد و گفت :"بچه ها براي واكسن بياييد" صداي ضربان قلبم را شنيدم كه مثل پوتكي آهنين به قفسه ي سينه ام مي كوبيد .

مثل مجسمه هاي متحرك به طرف اتاق بهداشت راه افتاديم انگار در خواب راه مي رفتيم . اتاق بهداشت دورو نزديك مي شد، هيچ كس حرف نميزد هيچ كس از ديگري جلو نمي زد .

 پا کوتاه ,نفر اول كلاس ما بود كه واكسن زد و از اتاق بيرون آمد. با گريه رو به بچه ها گفت:"پيش مانتو قهوه اي  نرويد بيچارتون مي كند."

جالی ,نفر بعد بود كه بيرون آمد، گريه نمي كرد، اما صورتش مثل ماسك شده بود رو به بچه ها يي كه در صف ايستاده بودند گفت:"بريد پيش مانتو سفيده"

نفهميدم كي رسيدم به اتاق بهداشت ، مات ايستاده بودم .خانم ناظم گفت :"نوبت كيه؟" اينو كه گفت تا مرز سكته پيش رفتم.

دوست بد جنسم كه پشت سرم ايستاده بود و زنگ قبل خوراكي بهش نداده بودم ،

گفت :نوبت شنگول .احساس كردم قلبم داراي نيروي گريز از مركز است و پشتش يك فنر كار گذاشته اند.

به خودم آمدم. خانم مانتو قهوه اي اشاره كرد كه بيا جلو .نمي دانستم چكار كنم!!پاهايم به زمين چسبيده بود.

خانم ناظم به دوست بدجنسم گفت:"بدو عيزم(!) برو پيش خانم " و به خانم مانتو قهوه اي اشاره كرد .خودش پيش من آمد و گفت:شنگول چرا ايستادي؟

دستش رو پشتم گذاشت و با مهرباني مرا پيش خانمي برد كه مانتوي سفيد پوشيده بود .اون داشت آمپول رو آماده مي كرد.

صداي گريه دوست بدجنسم حواسم رو پرت كرد. خانم ناظم دوباره دستش را به سرم كشيد و گفت:شنگول چرا معطلي ؟ برو تا نفر بعدي بياد.

خانم مانتو سفيد هم گفت:"عزيزم چند تا واكسن مي خواي؟ برو ديگه.

تو هم واکسن می خوای . اول بع بع ! کنبعد هم برو به کارای دیگه برس.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

پاورقی

* قسمتی از وصیت بابا بزی